اين مطلب به قدرى اهميّت دارد كه در روايات متعددى از معصومان به آن اشاره شده است ؛ مرحوم شيخ حر عاملى در كتاب وسائل در ابواب امر به معروف و نهى از منكر بابى تحت عنوان « وجوب إنكار المنكر بالقلب على كلّ حال و تحريم الرّضا به و وجوب الرّضا بالمعروف » ذكر كرده است و در آن باب هفده حديث در اين زمينه آورده است ؛ از جمله در حديث مفصّلى از امام على بن موسى الرضا عليه السّلام نقل كرده كه فرمود : « لو أنّ رجلا قتل بالمشرق فرضى بقتله رجل بالمغرب لكان الرّاضى عند اللّه عزّ و جلّ شريك القاتل ؛ اگر كسى در شرق عالم قتلى انجام دهد و ديگرى در غرب جهان راضى به آن قتل باشد ، در پيشگاه خدا شريك قاتل خواهد بود » . « 1 » كوتاه سخن اينكه در فرهنگ اسلام نه تنها شركت در عمل يا معاونت در مقدمات ، سبب شركت در نتيجه‌ها مىشود ؛ بلكه رضايت قلبى نيز اين اثر را دارد . در ادامهء اين سخن ، امام عليه السّلام به دليل محكمى از قرآن مجيد براى اثبات اين حقيقت تمسّك مىجويد ، مىفرمايد : « ناقهء ثمود را تنها يك نفر پى كرد ؛ امّا كيفر و عذاب الهى آن همهء قوم ثمود را فراگرفت ، زيرا همگى به عمل آن يك نفر راضى بودند . خداوند سبحان مىفرمايد : « فَعَقَرُوها فَأَصْبَحُوا نادِمِينَ » آن قوم ناقه را پى كردند و سرانجام ( هنگام نزول بلاى فراگير ) پشيمان شدند و طولى نكشيد سرزمين آنان همچون آهن گداخته‌اى كه در زمين نرمى فرورود با فرياد وحشتناكى فرورفت » ؛ ( و إنّما عقر « 2 » ناقة ثمود رجل واحد فعمّهم اللّه بالعذاب لمّا عمّوه بالرّضى ، فقال سبحانه : « فَعَقَرُوها فَأَصْبَحُوا نادِمِينَ » « 3 » فما كان إلّا أن خارت « 4 »

--> ( 1 ) . وسائل الشيعه ، ج 11 . ( 2 ) . « عقر » از ريشهء « عقر » بر وزن « قفل » در اصل به معناى اساس و ريشهء چيزى است و هنگامى كه در مورد حيوان به كار مىرود ، به معناى پى كردن ( پايين پاى او را قطع كردن و به زمين افكندن ) است . يكى ديگر از معانى آن كشتن و نحر كردن شتر است . ( 3 ) . شعرا ، آيهء 157 . ( 4 ) . « خارت » از ريشهء « خوار » بر وزن « غبار » به معناى صداى گاو و گوساله و شتر و مانند آن است و خوّاره صيغهء مبالغهء آن است .